İlayda’nın sözleri beynimde şimşeklerin çakmasına sebep olmuştu, o da benim gibi zorluklar çekmişti ama ayağa kalkarak ilerlemeye devam ediyordu. Herkesin derdi kendisine göre büyüktü. Dertlerimizin seviyelerini ölçemezdik ama hepimizin kaldırabileceği yükler aynı değildi sonuçta. İlayda’yı anlayabiliyordum ama onunla aramda dağlar vardı evet ikimizde aile sevgisi görmemiştik ama farklı taraflarımız ortak yönlerimizi bir uçurum gibi ayırıyordu. İlayda istemsizce bir kişinin ölümüne sebep olmamıştı ben ise kendi öz ikizimin ölümü ile suçlanan bir katildim, belki onun ailesi gerçekten zorda kaldıkları için bırakmışlardı yetiştirme yurduna ama her ne kadar yanlarında olmasalar da kalplerinde sevmişlerdi İlayda’yı. Ben ise her gün nefret, öfke, dışlanma, şiddet. Kendi öz ailemden görmüştü bunl
