Kahvaltı sofrasında utana sıkıla yemeğimi yerken fark ettim ki, aslında kimse bana bir şey demiyordu. Boş yere çekiniyordum!Söylenebilecek bir şey de yoktu, ama dün yaşananlardan dolayı hâlâ utanıyordum. Cezayir çoktan erkenden kalkıp tarlaya gitmişti; onun gidişini sadece uyku sersemliğiyle hayal meyal hatırlıyordum.
“Kız, ana… Bu Cezayir abimin adını kim koydu?” Asuman’ın sesiyle irkildim. Çatalımı salatalığa batırıp ona yandan baktım.
“Deden koydu. Kim koyacak? Büyükler dururken bize laf mı düşerdi o zamanlar.” Kaynanamın gözleri uzaklara dalmıştı; sulanmış gözlerinde hüzün ve tebessüm birbirine karışmış durumdaydı. Duyduğuma göre kayınbabasından çok çekmişti zamanında.
Asuman birden yaptığı espriyle gerginliği dağıtmaya çalıştı: “Ee, Tunus, Fas falan diye devam etseymiş bari. Kürşat
