Ezilen yüreğimin yanına eklenen gurur içimdeki sızıyı katılıyordu. Katlana katlana büyüyen bu kırgınlık dünya ile tüm irtibatımı koparmama yol açıyordu.
Saliha annem tüm olanlara ses etmeden yürürken Asuman hemen yanımda başımın etini yemekle meşguldü.
"Yenge ver şunu! ha bak aha çöp tenekesi gel, atalım gitsin!" Kendi kendine kurduğu kaçıncı cümleydi bu sahi? Elimde sıkı sıkıya tuttuğum plastik kaba uzanan elini gördüğüm an sertçe kendimi geri çektim. İfadesiz bakışlarımı Asuman'ın gözlerine çevirdiğim an havada olan elini usulca indirdi ve geri çekilerek benim ardımdan yürümeye devam etti.
"Yenge cidden o kurabiyeleri ağabeyime vermeyi düşünmüyorsun, değil mi?" Sessiz kaldım. Tam da öyle yapmayı düşünüyordum. Tarlada çalışan sıradan bir işçi diye geçiştirdiği eski nişanlısının yaptığı
