Sabahın ilk ışıkları ufukta süzülürken, geniş sitenin üzerinde hafif bir sis tabakası geziniyordu. Kuşların cıvıltısı, çiçek kokularına karışıyor, rüzgâr ağaçların dallarını usulca titretiyordu. Villaların dizildiği bu sessiz, huzurlu sitede, bugün farklı bir heyecan vardı. Cem ve Elif, günlerdir hazırlık yaptıkları kahvaltı için erkenden kalkmış, bahçedeki büyük masayı donatmışlardı.
Elif’in eli hiç durmuyordu. Masanın üzeri renk cümbüşüne dönmüştü; taze demlenmiş çaydan çıkan buğu, peynirlerin kokusuna karışıyor, közlenmiş biberlerin kırmızısı, taze yeşilliklerin arasından parlıyordu. Sıcacık simitler, çıtır börekler, çeşit çeşit reçeller… Her şey özenle dizilmişti. Cem ise bahçede masanın etrafında dolaşıyor, sandalye yerlerini kontrol ediyor, bir yandan da Elif’e takılıyordu.
“Elif,”
