Sabahın ilk ışıkları henüz kışla avlusuna düşmemişti. Gri gökyüzüyle birleşen sis, nefes alan her şeyi içine alıyor; sessizliğin ortasında yalnızca bot sesleri yankılanıyordu. Beton zeminde adım atan her asker, disiplinin ne demek olduğunu o soğuk havada iliklerine kadar hissediyordu.
Eğitim alanının ortasında dimdik duran bir figür vardı. Yüzbaşı Alparslan Demir.
Bakışları sert, duruşu sarsılmazdı. Üniforması kusursuz bir biçimde üzerindeydi; kolları arkada, başı dik. Sanki rüzgâr bile onun iznini almadan yön değiştiremiyordu.
“Birinci Tim!” diye gürledi sesi.
Onun ses tonunda bir komut değil, bir kararlılık vardı. Emir, yürekleri titreten bir ciddiyetle yankılandı. Tim anında hizaya geçti; kimse nefes almaya bile cesaret edemedi.
“Bugün sınav günü!” dedi Alparslan.
Sözcükleri kısa
