Güneş henüz ufukta yükseliyordu. Sabahın erken saatlerinde askeri okulun geniş avlusu, cılız ışıkların üzerinde hafif bir sisle kaplanmıştı. Taş döşeli yollar boyunca yürüyen öğrencilerin adımları, sessizliği bozan ritmik bir tını oluşturuyordu. Okulun büyük taş binaları, tarih kokan duvarlarıyla hem disiplinin hem de yılların birikiminin simgesi gibiydi.
Alparslan, okulun en büyük ders salonlarından birine yöneldi. Üniformasının düzgünlüğü, her düğmesinin yerli yerinde oluşu, öğrenciler üzerinde doğal bir saygı ve hayranlık uyandırıyordu. Salonun kapısından içeri girdiğinde öğrencilerin gözleri hemen ona çevrildi. Her biri oturdukları sırada dik, dikkat kesilmiş bir şekilde duruyordu.
“Günaydın efendim,” diye selamladılar topluca.
Alparslan hafifçe başını salladı, ardından tahtanın önü
