Vatan uğruna
Ankara’nın en işlek caddelerinden biri…
Akşamüstü güneşi, binaların camlarına çarpıp altın rengi bir ışıltıyla kaldırıma düşüyordu. Trafiğin hiç dinmeyen uğultusu, uzaktan gelen korna sesleri, simitçilerin tekerlekli arabalarının gıcırtısı, hızlı adımlarla bir yerlere yetişmeye çalışan insanların telaşı… Şehir canlıydı, kalabalıktı, güçlüydü. Ama o kalabalığın içinde iki kişi vardı ki dünya onların etrafında yavaşlamış gibiydi.
Meyra, Alparslan’ın elini tutmuştu. Parmakları onun parmaklarının arasına yerleşmiş, sanki oraya aitmiş gibi sıkıca kenetlenmişti. Alparslan’ın avucu sıcaktı. Güven veren, güçlü, kararlı bir sıcaklık. Üniforması üzerinde değildi bugün ama duruşu, bakışı, omuzlarının dikliği… Her haliyle bir askerdi.
Meyra başını hafifçe kaldırıp ona baktı. Gözlerind
