Boran
Zeynep’in yalpalandığını görünce “Zeynep!” diye bağırdım.
Ona yetişemeden yere düştü. Ortamdaki kaosun yerini sessizliğe bırakmıştı. Koşarak yanına gittim ve yanına çöktüm. Gözünün önüne gelen saçları kulağının arkasına sıkıştırdım. Ellerimi yanaklarına yerleştirdim. Yüzü bembeyazdı. Kanı çekilmiş gibiydi.
“Zeynep! Zeynep, gözlerini aç. Beni duyuyor musun?”
Asla tepki vermedi. Öylece baygın yatmaya devam ediyordu. Masadaki herkes ayağa kalkmıştı. Annem, babam, Cihan… herkes bir şeyler söylüyordu ama kimseyi duymuyordum. Şu an tek gördüğüm Zeynep’ti. Vakit kaybetmeden onu kucağıma aldım. Avludaki sedir koltuklardan birine doğru yöneldim. Onu oraya yatırıp yardımcılara döndüm.
“Biri kolonya getirsin! Hemen!”
Yardımcı kızlardan biri saniyeler içinde elinde kolonya şişesiyle g
