Reyyan
Annem kolumdan tutarak mutfağa sürüklemeye başladı. Kolumu acıtıyordu. Mutfağa gelince beni tezgâha doğru savurdu. Sırtım hafif tezgâha çarpınca acımıştı. Gözlerim dolmuştu. Kaşları çatılmış, elleri de belindeydi.
Gözleri beni delip geçecek gibi bakıyordu. “Sen ne yapıyorsun, Reyyan? Aynı manzarayı baban görse ne olacak? Sen hiç aynada kendine bakıyor musun? Sen kim, Cihan Ağa kim? Sen evin hizmetçisinin kızısın! O evin küçük ağası. Bak, Boran Ağa’ya gelin olarak ağa kızı aldılar. Sen nesin?”
Kafamı iki yana salladım. “Anne ben… öyle bir şey yok ki…” derken ağlamaya başladım.
“Sen anca onun yatıp kalkacağı bir kız olursun. Seni çöp poşeti gibi atar. Sonra gider, ağa kızıyla evlenir. Cihan Ağa çapkındır. Artık aklını başına al! Başımızı öne eğme. Hem de onlar bizim patronları
