ANLAT ONA

13.Bölüm

Bölüm 13

Babam geldi eve akşam yemeğine yine katılmadı her zaman ki gibi. Annem, ben ve Miraç yemeğimizi yedik. Sofrayı toplamaya yardım ediyordum anneme. Tam sigara yakacakken babam mutfağa girdi;

- Abinler mi gelecek? Dedi anneme.

- Betül söyledi ya sana haberin yok mu ? Dedi annem de.

Bizimkiler dayımlar daha gelmeden birbirine girmeye başlamıştı bile. Hobileri olmuştu artık atışmak. Biri birine bir şey desin sürekli tersleme ve iğneleme vardı. Bu ortam da büyümüş olmak beni de bir yerde sinir hastası yaptı diyebilirim. Ocağa suyu koydum, gelirler diye derken zil çaldı. Kapıyı açmaya gittim. Dayım yengemi de alıp gelmişti. Yanında kuzenlerim yoktu. Yine aynı saçma bir akşam bizi bekliyordu.

-Hoş geldiniz dedim.

-Hoş bulduk dedi kısık sesle dayım.

En büyük dayım benden çok haz etmezdi. Annem her sıkıntı yaşadığımız zaman dayımı arardı ve ona anlatırdı. O da bana gard almıştı. Çokta umurumda değildi açıkcası. Dayımın ne düşündüğü onu tatmin etmeyi karısı beceremiyordu ben zaten edemezdim. Memnuniyetsiz herifin tekiydi. Sürekli aşağılar birilerini onların üstünden prim yapardı. Siyasi görüşlerimiz uymuyor diye bile bana cephe almış birisi o kadar diyorum yani. 

Babam hemen toparlandı, dayımlar gelince. Hoş geldiniz dedi. Babamın gözlerine baktım, dayımı cidden seviyordu ki benim babamın birisini sevmesi zordur. Sohbet yavaş yavaş koyulaşmaya başladı, dayım ve babam arasında. Ben, annem ve yengem o sıra mutfağa geçtik. Çay demlensin diye beklerken orada bir sigara yaktık. Biz de kendi halimiz de sohbetler ediyorduk. Yengem beni çok komik ve espritüel bulurdu. Sürekli gülerdi benimle sohbet ederken. Yalan yok bu kadar trajedi durumun ortamında benim mizah seviyesi arşa çıkmıştı bile. Her potansiyelden insanı bir şekilde güldürüyordum. Güldürmek zaten çok hoşuma gidiyordu. Birilerinin gülmesi beni daha çok iyi etkiliyor ve bende gülmeye başlıyordum. Gülmeye başlayınca da unutuyordum. Kısa zamanlı olan unutkanlıklar da hayat kurtarır. Anın akışına bırakabilmek lazım. Annemle konuşmaya başladılar aynı şeyi annem için söylemeyeceğim. Annem üzgün ve mutsuz her kadın gibiydi. Hâlinden memnun değildi. Çok üzülüyordu. Işte kendi ailesinden birilerini görünce ilk on dakika bir mutluluk yaşıyorsa yaşıyordu onun harici hemen eski sahip olduğu ruh haline dönüyordu.