Seval ÜNAL
Gülce’ler eve gelip odalarına çekildiğinde onlara biraz zaman tanımak için hepimiz geri planda durduk.
Olanların üzüntüsü uzun zamandır huzurlu geçen hayatımızın üzerine bir kara bulut gibi sindiğinden kimseden ses çıkmıyordu.
Herkes bir köşeye sığınmış sessizce olacak ihtimalleri değerlendiriyordu. Ben ise ne düşüneceğim konusunda emin olamıyordum.
Karnımda kıpırdayan kızımı hissettikçe ve kendimi Gülce’nin yerine koyup, onu kaybetme ihtimalini düşündükçe ölüyormuş gibi hissediyorum.
Onu bir kez bile kucağıma alamadan, kokusunu içime çekemeden kaybetmekten deli gibi korkmaya başladım.
“Çitlembiğim.” Pamir yanıma gelip beni kollarına aldığında hızla göğsüne sığındım.
Eli beni yatıştırmak istercesine ağır ağır sırtımda gezinirken gözlerimi kapattım.
“İyi misin güzelim?”
