KAYIP İZLER
318 Kelimeler
Demir, Selin’i kovduktan sonra hemen Zümrüt’ü aramaya başladı. Ancak Zümrüt sanki yer yarılmış da içine girmişti. Ne babasının yanındaydı ne de bir arkadaşındaydı. Telefonu kapalıydı ve hiçbir kredi kartını kullanmamıştı.
"Onu bul Kerem!" diye bağırdı Demir, odadaki her şeyi devirerek. "Nerede olduğunu bul! Öleceğim, nefes alamıyorum Kerem, onu bulmadan yaşayamam!"
Demir, günlerce sokak sokak Zümrüt’ü aradı. Onun en son görüldüğü pansiyonun önünde durdu. İçerisi rutubet kokuyordu. Resepsiyondaki adama Zümrüt’ün fotoğrafını gösterdi.
"Bu hanımefendi dün gece ayrıldı," dedi adam. "Çok solgun görünüyordu. Elinde sadece küçük bir valiz vardı. Nereye gittiğini söylemedi ama otogara giden bir taksiye bindiğini gördüm."
Demir, o an ilk kez çaresizliğin ne olduğunu anladı. Zümrüt’ü sadece evinden değil, kalbinden de kovmuştu. Gururlu kadını, bile isteye ateşe atmıştı. Gözlerinden akan bir damla yaş, Zümrüt’ün yerdeki sahte kağıtlarına düşen yağmur damlaları gibiydi.
Aylar sonra... İzmir’in sakin bir mahallesinde, küçük bir kütüphane-kafede çalışan bir kadın vardı. İsmi artık Zümrüt değildi, herkes onu "Elif" olarak tanıyordu. Gözlerindeki o isyankar ateş sönmüş, yerini hüzünlü bir dinginliğe bırakmıştı.
Zümrüt, masaları toplarken dışarıda duran siyah, lüks bir aracın varlığını fark etti. Kalbi bir anlığına duracak gibi oldu ama hemen kendini toparladı. "O değildir," diye fısıldadı kendi kendine. "O beni bulamaz."
Akşam kafeyi kapatıp çıkarken, sokağın loş lambası altında bir gölge belirdi. Uzun boylu, siyah paltolu, keskin bakışlı o adam... Demir Karahan, aylar sonra karşısında duruyordu. Ama bu sefer gözlerinde öfke değil, sonsuz bir pişmanlık ve yalvarış vardı.
"Zümrüt..." dedi sesi titreyerek.
Zümrüt durdu. Arkasına bile bakmadan, "Benim adım Elif," dedi buz gibi bir sesle. "Tanıdığınız o kadın aylar önce o yağmurun altında öldü, Demir Bey. Lütfen gidin."
Demir, Zümrüt’ün önüne geçti. "Biliyorum, her şeyi biliyorum. Selin’in yaptıklarını, benim aptallığımı... Seni her gün aradım. Lütfen, beni cezalandır ama benden kaçma."
Zümrüt, Demir’in gözlerinin içine baktı. "Seni cezalandırmayacağım Demir. Seni affetmeyeceğim de. Çünkü ben artık senin hikayenin bir parçası değilim. Git ve kendi karanlığında yaşa."
- Yazar
