26.BÖLÜM
Yansımamamı seyrediyordum.
Oturup sunumumu bitirmem gerekirken ben uzun süre dokunmadığım için kararan bilgisayar ekranından kendimi izliyor ve sorguluyordum.
Bir şeyler yapmam gerektiğini biliyorum ama ilk adımı da onun atması gerekmiyor mu? Bunca zaman uzakta oturduğunu ima etmiş beni buna inandırmıştı ama kim bilir belki de onu defalarca kez görmüştüm.
Kapının önünde, merdivenlerde veya asansörde...
Eğer o son mesajı atmasaydı ve bu kadar zamanda yazmamaya devam etseydi kesinlikle konuşmak istemediğini düşünürdüm ama şu ansa konuşmak istiyor ama benim tepkimden korkuyordu olduğunu düşünüyordum.
özür dilerim ama en çokta minnettarım.
Derin bir nefes alıp sırtımı sandalyeye yasladım. Bir şeyler yapmalıydım çünkü o hakkı olmamasına rağmen ilk adımı benden bekliyordu
