***
*Melina Alyaz*
Pıhtılaşmış kan damarının içinde, bir mikrop gibi aylak aylak dolaşıyordum. Süzüldüğüm, rotamı belirlediğim bu yolda etrafımdaki, yan yöremdeki tüm ecazkarlığı bozan tek kusur gibiydim. Herkes tarafından gülünüyor, dalga malzemesi oluyordum. Başım önümde eğik bir biçimde yürüdüğüm bu pütürlü yolda hiçkimseye bulaşmamayı yeğlerdim. Lakin dişleri kopmuş, tırnakları uzamış, kaşları birleşmiş insan kılığında vücut bulan varlıklardan kaçamıyordum. Kaçsam da dizlerimin bağı çözüler, diz kapaklarımın üzerinde alev alan, kor eden ateşin üzerine düşerdim, mutlaka. Bunu hiç mi hiç istemezdim.
Saçlarımın arasına vuran turuncu ışık istemsizce ensemi yakıyor, ardından gözlerimi islita ediyordu. Gözlerimi kısdım. Güneş, tüm ihtişamlığı ile tepemde dikiliyordu. Ayaklarımın benden iz
