***
Satırlar o kadar kifayetsiz kalıyordu ki, düşüncelerimin arasında. Kelimeler öyle değersiz sıkışıyordu ki, tozlu raflara. Ben, öyle anlamsızdım ki, elimin değdiği bu kutu bile, amaçsızlığım ile kaçmak istiyordu. Derin nefesi odanın tavanından asılı bırakmayıp, içime çektim. Şu an derin bir kuyunun içinde öyle derin bir çıkılmazda idim ki kendi düşüncelerim bana ihanet edip, başkasının koynuna girmişti. Gözlerimin üzerinde beni her saniye içine çeken, kara deliğin üzerindeki taş, uykumu getiriyordu. Lâkin uyumamam gerektiğini beynime öyle bir kazımıştım ki, kutunun içinde ne olduğunu öğrenmeden bu gece uyku bana haram olacaktı. Bilmiyorum, ancak hissediyordum. Bu kutunun içinde öyle şeyler vardı ki, beni uçurumun önüne atacak ardından ayaklarımdan tutup, sürükleyerek taşların üzerine f
