Arkana Bakma

Tuhaf bir sessizlik vardı. Ayaklarımın altında ezilen yapraklar, cırcır böceklerinin kafa ütüleyen bitmez tükenmez uğultusu ya da ormanın içinden yükselen yabani hayvan sesleri aramızda oluşan sessizliğe hiç bir katkıda bulunmuyordu.  En az bir metre mesafede arkasından hantalca yürüyordum. Ayaklarım, giydiğim ayakkabıların on iki santim topuğu ve de yaralı olmasından ötürü zonkluyordu. Yaz bile olsa geceleri serin bir rüzgar vardı ve siyah kot ceketimin yırtıklarından içine giren soğuk, bedenimi ürpertiyordu. Yürüdüğümüz yolun sonu kaldığımız iki katlı ahşap eve çıkıyordu. Markete gideceğini söylediğinde peşine takılmak iyi bir fikir gibi gelmişti. Bunu aklıma koyduğum sırada aramızda tuhaf bir sessizliğin olacağını bilmiyordum. Dalgınca onu izlerken bir anda arkasını döndü. Ayaklarım refleksle durduğunda bakışlarımı gecenin dahi gizleyemediği parlak mavi bakışlarına kilitlemiştim. "Acıkmış olmalısın eve daha var istersen şunu al..." Siyah poşetin içinden çıkardığı çikolatayı bana uzattı. Tereddüt etmeden çikolataya uzandığımda geri çekmişti. Yaptığı saçmalıkla yüzümü buruşturduğumda yarım ağız güldü. Zaten ona sinirliydim geçmiş yüzünden bir de böyle alaylı tavırlar sergilemeye devam ederse daha da sinirlenecektim. "Ya da biraz daha sabreder ve eve gidince güzel bir yemekle bana teşekkür edersin..." Gözlerindeki muzip ifadeye anlamsızca bir kaç saniye baktığımda benden cevap beklercesine tek kaşını kaldırdı. "Madem sabretmemi istiyordun öyleyse neden başka bir seçenek sunarak beni kışkırtıyorsun Alec?" Söylediğim cümleyle şaşkına uğrayarak kaşlarını çattığında boşluğundan faydalanarak elindeki poşeti kaptım. İçinden çıkardığım çikolatayı keyifle açtığımda tek yaptığı yan gözle beni izlemekti.  "Baksana Faith, tüm bu yardımlarıma rağmen oldukça kabasın. Bazen düşünüyordum da neden o gün seni arabama aldım ve neden buraya getirdim." "Sahi Alec... Neden bana yardım ediyorsun?" Durup bakışlarımı insanın içini buz kestiren bakışlarına çevirdim. O gözlerin arkasında tuhaf bir şeylerin gizli olduğuna yemin edebilirdim. Bir adım yanıma yaklaştığında ürkekçe geri çekilmek yerine dimdik karşısında durdum. Aramızda ya on ya da on beş santim vardı. Boşta kalan eliyle bileğimden tuttuğunda hala gözlerine bakıyordum. Çikolatayı tutan bileğime çileden çıkarıcı bir şekilde dokunarak çikolataya ulaştığında tek gözüm seğirmeye başlamıştı. Ani ve iç gıdıklayan teması mideme krampların girmesine neden oluyordu. Belki de hala ona karşı hislerim olduğunu zannediyordu. Vücudumun verdiği tepkilere bakılırsa bu olasıydı. Çikolatayı kapacağı sırada daha sert tutarak onu almasını engelledim. Bunu beklemiyor olsa gerekti. Dudakları düz bir çizgi halinde kasıldığında keyifle sırıttım. "Yüzde yüz eminim ki verecek cevabın olmadığı için beni geçiştiriyorsun ve yine yüz de yüz eminim ki  o poşetin içinde bu çikolatadan fazladan bir kaç tane daha var." Elini geri çekip kafasını eğdi. Küstahça güldüğünü görebilecek, nefesini yüzümde hissedebilecek kadar yakınındaydım. İnce gömleğinin üzerine sinmiş odun kokusu alabildiğim en keskin kokuydu. "Belki de..." deyip tekrar bana baktı. Karanlık orman yolunda ikimizden başka kimse yoktu yine de tehdit altında hissetmiyordum. Bakışlarını dudaklarıma indirdiğinde kasıldığımın farkındaydım. "Belki de kendi kendine kurduğun hayal dünyası hoşuma gidiyordur ve sorularına cevap verirsem büyüsünün bozulacağından korkuyorumdur." Verdiği cevapla nefesimi hızla dışarı verdim ve ona bakmadan hışımla yürümeye başladım. Elimdeki çikolatayı yere kumların içine fırlattığımda yaptığımdan zerre kadar pişmanlık duymuyordum. "Hadi ama Faith. Sana karşılık vermediğim için hala kızgın mısın bana?" Arkadan bağırıp durması beni yolumdan edemeyecekti. Ne diye yardım teklifini kabul etmiştim ki zaten? "Sen kimsin ki bana karşılık vermediğin için sana kızayım..." Kendi kendime mırıldanırken topuğumun kırılması sonucu dengemi yitirmiştim. Bileğim burkulduğundan dişlerimi sıkarak inilti çıkarmamak için kendimi zorladım. "Buraya gel." Kolunu açmış beni beklerken hırçınca eline baktım. "O zamanlar henüz 14 yaşındaydım Alec. Beni reddettin ve bitti. Bir daha bunun konusunu açarsan yüzüne tokadı yersin." Korkmuş gibi bir yüz ifadesi takındığında suratına gerçekten bir tokat atmak istiyordum. "Anlaşıldı. Hadi kolunu omzuma at." Kendime lanet ederek topuklu ayakkabılarımı çıkardım. Kanlı ayaklarla orman yolundan gitmek ne kadar mantıklıydı sorgulamak istemiyordum. Burkulmuş bileğimle yürümeye devam ettiğimde sıkıntılı bir nefes verdiğini işittim. "Bende senden hoşlandığım için falan sana yardım etmiyorum." Durup arkama baktığımda bu defa ciddi duruyordu. Hemen sonrasında alaycı yüz ifadesi geri gelmişti. "Karnım acıktı ve bu hızla eve gidersek açlıktan ölebilirim." Kastettiği yardım, az önceki kolunu omzuma at yardımıydı ve ben aptal gibi beni kurtarmasından bahsediyor zannetmiştim. "Açlıktan öl zerre kadar umurumda değilsin." Bir kaç saniye aval aval suratıma baktığında sessizlik huzursuz ediciydi. Kafasını yana yatırarak beni geçti ve ellerini cebine atıp hızla yürüdü. Bir beş dakika sonra dönemeçten döndüğünde artık görüş mesafemden çıkmıştı. "Hayır anlamıyorum 14 yaşındayken sende ne bulmuşum ki? Keskin mavi gözlerin, pürüzsüz cildin ve kahverengi düz saçlarınla tipsizin tekisin Alec!"