Sabahın cılız gün ışığı vuruyordu pencerelerinden onlar kucak kucağa uyurken. Esma heyecanla ve geç kalmışlık hızıyla kalktı bir anda. “Boran kalk, kalk. Sabah olmuş odana git. Kalk hemen git. Uyaaan…” diye kolunu sıkıyordu. Uyandı Boran da nihayet.
“Allah’ımmmmmmm beni her gün bu güzellik uyandırabilir mi? Tek dilek hakkım varsa senden bunu diliyorum” dedi.
“Bırak haylazlığı, kalk odana git. Senin aklına uyan kafama çok kızıyorum şu an. Kimse uyanmamıştır inşallah. Kalk kimseye görünmeden git Allah aşkına git Boran” yine çok heyecanlı çıkıyordu sesi.
“Ama ben daha sana doymadım. Seni istiyorum” dedi Boran onunla alay eder gibi gülümserken. “Yalvarırım git” derken gözleri dolmuş ağlamak üzereydi ki Boran hızla giyinip kimsenin olmadığından emin olunca koşar adım odasına gitti. İkisi de
