Görele’ye vardığımda öğle olmuştu.
İlk iş, Emine Teyze’ye uğramaya karar verdim. Eşyalarımı bırakacak, şöyle bir soluklanacaktım. Yağız Hoca'nın Perşembe günü okulda olacağını tahmin ettiğim için onu şimdilik görmeyeceğimi düşündüm. Osman hâlâ yol sersemi... Valizimin kenarına kıvrılmış, orada uyumaya çalışıyordu.
“İnsanın beyni bu kadar uykucu olur mu ya?” diye iç geçirdim. Tavana kuvvet, bir elimde valiz, sokak boyunca yürümeye başladım. Tam o sırada boş bir taksi gördüm ve hiç düşünmeden kendimi içine attım.
Emine Teyze’nin evine vardığımda bahçede lahana topluyordu. Beni görünce sevinçle elindeki lahanayı yere bıraktı, kollarını iki yana açarak bana doğru yürüdü.
— “Uyy kızum! Nereysun sen ha? Kaç gündür vallahi özledum!”
Sesi hem özlem doluydu, hem de azıcık sitemli. Sarılırken b
