“Eee anlatun bakalum uşaklar, ne oldi da böyle aşka geldunuz?” dedi Emine Teyze, gözlerini kısıp çaydan bir yudum alırken. O klasik alaycı tebessümü dudaklarının kenarına oturmuştu.
Yağız, pek bu konulara girmek istemeyen mahcup bir tavırla ayakkabısını çıkartırken, “Siz kız kıza sohbet edin,” deyip içeri kaçtı. Adam resmen ninja gibi sıyrıldı ortamdan.
Ben mi? Yanaklarım alev aldı. Resmen köz gibi.
“Emine Teyze sen bakma ona, yavrum utanmıştır benden,” dedi gülümseyerek. Bizi salonun köşesindeki çiçek desenli koltuklara buyur etti. Oturduk. Ben dizlerimi birleştirip ellerimi kucağımda birleştirirken, iç sesim Osman, fonda Oscar müziğini çoktan başlatmıştı.
“Ee anlat bakalum,” dedi bir kez daha. Baktım kaçış yok, başladım anlatmaya. “Valla ben de anlamadım Emine Teyze. Sınavı kazandım…
