Arabaya bindiğimde, hâlâ Yağız’a bakmak istemiyordum. İçimde bir sıkıntı vardı; Ramazan’ın söylediklerine inanırsa ve beni sorgularsa diye geçiriyordum. Ya bana inanmazsa… O an kalbim hızla çarpmaya başladı. Osman, sakin olmam için sürekli uyarılar veriyordu içimde. Beş dakika kadar sonra, Yağız kapıyı açıp “İyi misin?” diye sorduğunda ancak kendime gelebilmiştim.
“Yağız, valla yalan söylüyor,” dedim, neredeyse yalvarırcasına.
Gülümsedi ve “Biliyorum, sakin ol,” diyerek kapımı kapattı. Şoför koltuğuna oturup arabayı kullanmaya başladı. Mesafe kısaydı, hemen gelmiştik. Arabayı park ettikten sonra bana tekrar baktı.
“Canını sıkmasına izin verme. Sadece senden hoşlanıyor ve karşılık göremediği için hırs yapmış,” dedi.
“Bana inanıyorsun yani?” dedim, şaşırmış ve biraz umutlu.
“Doğa, en ba
