Revan
Gece, düğün kalabalığının sesleri çoktan uzaklara karışmıştı. Eve girerken içimde tuhaf bir ağırlık vardı. Herkes bizden bir şeyler bekliyordu; aileler, gelenekler, hatta kendi vicdanımız bile. Ama içimde asıl fırtına Kevok’un sessiz bakışlarıyla kopuyordu.
Rojda kapının önünde durmuştu. Başındaki duvak, gecenin loş ışığında bir hayalet gibi parlıyordu. Gözlerinde bir çekingenlik ama aynı zamanda derin bir sıcaklık vardı. Sanki ne söyleyeceğimi, ne yapacağımı biliyormuş gibi bana bakıyordu. Benim dilim tutulmuştu.
İçeri adım atarken nefesimi tuttum. Ellerim terliydi; bu bir utanç mıydı, korku mu, yoksa başka bir şey mi bilmiyordum. Onun narin duruşu, bana bir anda her şeyi unutturdu. Kevok’un gölgesi bile bir an için kaybolmuştu zihnimden.
Rojda odanın ortasında duruyordu. Gelinl
