Yemekten sonra koltuğa geçtiğimizden beri Eslem’in elinden telefon düşmemişti. Sürekli ekrana çevirip bakıyor sonra da ümitsizce kapatıp tekrar kucağına koyuyordu.
Sormamak için, o telefonu elinden almamak için kendimle uzun savaşlar verdim.
Ben henüz savaşları sonuçlandıramamışken Eslem telefonun ekranını bir kez daha kontrol etti ve her ne gördüyse mutlu olup fırladı yerinden. Bana dönüp,
“Ben bugün biraz yorgunum da odaya geçeyim” dedi açıklama yapar gibi. Başımı sallar sallamaz da koşturup çıktı salondan.
Oturduğum yerde kalmalıydım! Peşinden gitmemeliydim! Merak de etmemeliydim!
Ama
Ama
Ama işte!
Sabremedim, merakıma yenilip saniyeler sonra kalktım yerimden. Eslem’in ardından çıktım salondan. Ben kapıdan çıkarken Eslem çoktan inmiş hatta dış kapıya varmıştı bile.
Akşa
