Acı, garip bir yaratıktı. Bir insanın içine girer, tüm duyguları, tüm düşünceleri yerle bir ederdi. Kalpte bir boşluk oluşturur, sonra orayı sızıyla, yaralarla doldururdu. Acı, insana kendini sorgulatır, ne kadar güçlü olduğunu, ne kadar dayanabileceğini sınamak isterdi.
Şu anda ben de acının kucağındaydım. Onun soğuk dokunuşları içimde bir yerlere değiyordu, en derinlerime işliyordu. Kalbimde oluşturduğu boşluğa doldurduğu her anı, her duyguyu birer birer hissediyordum.
Acı, dil yarası gibiydi. Varlığını unuttuğun anda bir şeyler yer, içer veya konuşurken yeniden hissederdin. Şu an benim dilimde, kalbimde, ruhumda bir yara vardı. Her harekette, her düşüncede, her soluk alışımda acıyı hissediyordum.
Acı içime işlemiş, kalbimi sarmıştı. Her geçen an daha da derinleşiyor, daha da büyüyord
