Bir hafta sonra...
Elimdeki kaşığı sıcak çorbaya daldırıp dikkatli bir şekilde yatakta yatan Baran'a uzattım.
Dudaklarını aralayıp minnetle kabul etti.
" Bu kadar yeter güzelim..."
Hafifçe kaşlarımı çatıp başımı iki yana salladım.
" Hiçbir şey yemiyorsun Baran. Bu halde nasıl iyileşeceksin? Bu çorba bitecek ona göre..!"
Çocuk gibi oflayıp kaşlarını çatarak ona çorba içirmeme sessiz kaldı. Bu hali beni gülmeye zorlasada ciddiyetimi koruyup ona çorbayı içirmeye devam ettim.
Nihayet çorba bitince tabağı komodinin üzerindeki tepsiye bırakıp ayaklandım. Ancak daha adım atamadan kolumdan tutulup hızla yatağa çekildim.
Ellerimi Baran'ın sert göğsüne koymuş şaşkınlıkla bakıyordum kara harelerine.
" Baran..! Ne yapıyorsun? Dikişlerin açılacak..."
Belimi iki yanından sımsıkı kavrayıp beni
