Gülüm...
Her sabah olduğu gibi bu sabah da erkenden uyandım. Alarmımı kurmamama rağmen. Alışkanlık...
Gidecek bir işim yoktu. Birkaç gün önce patronum odasına çağırmış nezaketende olsa kovuldun demişti.
“Buyurun Doğan Bey! Beni çağırmışsınız?”
“Evet Gülüm.”
Karşısındaki koltuğu gösterdi. Koltuğa otururken stresle terleyen ellerimi kalem eteğime sildim.
“Sizi dinliyorum Doğan Bey!”
“Gülüm biliyorsun senden çok memnunum.” Doğan Beyin samimi sözlerine içtenlikle gülümsedim.
“Kurul toplantısında karar çıktı.”
“Ne kararı?” Diye sordum merakla. Az çok anlamıştım.
“Bundan sonra şirkette tam gün çalışılacak.” Duyduklarımı anlamaya çalıştım, tam gün çalışılacak mı? Nasıl olacaktı. Okulum varken tam gün çalışamazdım. İşten ayrılmak zorunda kalacağımı anladım.
“Beni kovuyor musun
