Tahir, Hatice’nin konağından ayrıldığında büyük bir boşluğa düşmüştü. Hatice’nin içinde yüzdüğü duygular, aynı ağırlıkla onun da başına derin bir yalnızlıkla, çökmüştü.
Hatice'yi tanımadan önce kendi halinde yaşarken, mutlu olduğunu sanıyordu. İşinin gücünün peşinde koşturuyor, kimseye yakınlık kurmadan kendi başına hem güçlü hem rahattı. Hayatı sanki kontrolü altında gibiydi.
Ama ne zaman ki Hatice’yi gördü, kontrolünü kaybetmiş, her şey altüst olmuştu.
Şimdi bir lanet gibi... O güzel, küçücük göz bebekleri… Kara kara hareleriyle bakan o zeytin gözler aklından çıkmıyordu.
Bir kez onun göğsüne sığınmış, onun kokusuyla dinlenmiş olmasıysa, onu tamamen raydan çıkarmıştı. Artık geceleri uykularından kan ter içinde uyanıyordu.
Rüyalarında hep Hatice vardı. Ama bu rüyalar bir süre sonra k
