Sabah yine koridorlarda ilk adımı atarken kalbim bir o kadar ağırdı. Babamın durumu aklımda dönerken, ofise vardığımda henüz sekiz bile olmamıştı. İnsanlar kahvelerini yudumluyor, bilgisayar ekranlarına odaklanıyordu. Ben ise boş bir masaya oturdum, dosyaları açtım ama odaklanmak imkânsızdı.
Hata 1: Zil sesi yerine cep telefonunu çaldırmak
Maili silmek istediğimde yanlış tuşa bastım. “Onaylandı” ibaresi belirdi ekranda. Gönderdiğim rapor, patrona değil, herkese iletildi. O an her şey bulanıktı; kalbim boğazıma kadar yükseldi. “Nasıl olur?” diye geçirdim içimden.
Derin bir nefes aldım ve hemen IT departmanını aradım. Çaresiz ses tonumdan olsa gerek, yardım için kolları sıvadılar. Bir yandan da içimde ezilen bir utanç hissi… İnsanlar bana bakıyordu. Aras’ın ofisten çıktığını gördüm, yanım
