DİLA
Sarp’ın göğsü, başımın altında yavaş yavaş inip kalkıyordu.
Bir an nerede olduğumu, nasıl buraya geldiğimi unuttum.
Lavanta…
Temiz çarşaf kokusu…
Ve bir de barutla karışık o tanıdık koku…
Sarp.
Gözlerimi açtığımda perdelerin arasından süzülen ince bir gün ışığı, odanın ortasına devrik bir çizgi gibi düşüyordu. Sarp’ın kolu hala belimin etrafındaydı. Parmakları, uyurken bile bırakmamıştı beni.
Bir an hiçbir şey düşünmeden, sadece onu dinledim.
Kalp atışını.
Nefesini.
Hayatta olduğuna dair o küçük ama büyük kanıtı.
Dün gece… Öyle güzeldi ki…
Sarp sanki beni tamamen ele geçirmişti.
Elimi uzatıp saçını okşadım. “Neden bu kadar geç kaldım sana?”
Gözlerini açtı. Hayatımda gördüğüm en güzel gözlerin onda olduğunu düşündüren bir şekilde…
“Dila…” diye mırıldandı.
“Günaydın
