ZEYNEP
O an gözlerimden yaşlar boşaldı. Kalbim göğsümden taşacak sandım.
“Evet,” dedim nefes nefese. “Evet, inanmıyorum, EVET!”
Cem beni kaldırıp döndürdü. Kahkahalarımız duvarlara çarptı.
Sonra yüzüğü parmağıma taktı. Ellerimiz birleşti.
Kaderimiz de öyle.
Ve ben ilk defa…
Savaşın ortasında bir umut gördüm.
Bir gelecek.
Bir ev.
Bir aile.
Ve hepsi Cem’in gözlerindeydi…
Tam o sırada elinde fıstıkla Cemo başını uzattı. “Ne oluyor lan burada! Hasiktir! Bende evet filan ne bağırışıyorlar diyordum!”
Ardından Aybars belirdi.
“Ne bağırıyorsun lan dana!” derken o da sahneyi gördü.
Cem’in dizinin yerde kalmış hali, benim ağlamaktan kıpkırmızı olmuş gözlerim, parmağımdaki yüzük….
“Siktir, bu ne?” dedi, kaşları havada.
Efe de arkadan kafasını uzattı; bir elinde plastik tabaklar, diğe
