Gordan başını çevirmedi ama başparmağını telsizin üzerinden kaldırarak bir onay verdi. Anna, o küçük işareti alır almaz geri çekildi. Ayak sesleri odanın içindeki ağır havaya karışarak uzaklaştı. Her adımı, hem bir vedayı hem de bir dönüşü taşıyordu içinde. Sessizliğin içinden geçerek odadan çıkarken, arkasında bırakmak zorunda kaldığı her şeyin ağırlığı, omuzlarına görünmeyen bir palto gibi çökmüştü. Anna odadan çıkarken, kapı arkasından yavaşça kapandı; menteşelerden çıkan hafif gıcırdı, içerdeki sessizliğe uğursuz bir yankı gibi düştü. Gordan, gözlerini cama dikmiş, hâlâ telsizi ellerinde çeviriyordu. Metalin soğukluğu, parmak uçlarına sinmişti artık. Sessizlik o kadar yoğunlaşmıştı ki, camın arkasında uzanan dünyanın hâlâ dönüp dönmediğinden emin olamıyordu.
Kızlara göz attı yeniden.
