Telefon elimde titriyordu. Ekrandaki kelimeler zihnime çivilenmiş gibiydi:
“Geç fark ettin, Yüsra.”
Dudaklarımdan boğuk bir nefes kaçtı. “Bu bir oyun değil…” dedim kendi kendime. “Birileri gerçekten bana mesaj veriyor.”
Dakikalarca o cümleyi parçalarına ayırdım. Harfleri, sayıları, dizileri… defalarca düşündüm. Ama ne kadar baksam da elimden kayan bir ipucu gibiydi, anlamını yakalayamıyordum.
“Bir şey anlatıyor… eminim! Ama ne?”
Kafamın içinde uğultu artıyordu. Ellerim saçlarımın arasına girdi. Tam o anda kapı çaldı.
Yerimden sıçradım, kalbim hızla çarpmaya başladı. Bir süre donup kaldım. Sonra cesaretimi topladım, yavaşça kapıya yaklaştım.
Burak karşımdaydı. Yüzünde her zamanki rahat gülümsemesi vardı.
“Çok ciddi bakıyorsun. Kötü bir zamanda mı geldim?” diye sordu, elindeki kahve
