On dakika sonra odaya geri döndüler.
Ben hâlâ aynı yerde, görevime zihinsel olarak hazırlanıyordum. Defalarca, neredeyse bir mantra gibi, kafamın içinde operasyonun her aşamasını tekrar ettim. Kalbim ritmini hızlandırıyor, nefesim derinleşiyordu. İçimde bir yangın vardı; hem korku, hem sorumluluk, hem de sarsılmaz bir kararlılık.
Üsteğmen Ersin yanıma yaklaştı, sesi ağır ama netti:
“02.00’de hazır ol. Operasyon başlıyor.”
“Emredersiniz, komutanım,” dedim, sesimde titrek bir kararlılık. Köşedeki koltuğa otururken omuzlarımda görevle birlikte taşıdığım yükün ağırlığını hissettim.
Ara ara Boran’la göz göze geliyorduk. Sonunda yavaş adımlarla yanıma geldi. Kafası önde, gözlerime bakmadan,
" Kusura bakma," dedi.
“Sorun değil, olsun,” dedim kısaca. Yanıma oturdu.
Çok yakındık birbirimize
