"Sahada yalnızca bir tim değil, birlikte savaşabileceğimiz bir zeka gördük."
Kaç kere içimden tekrarladım, hatırlamıyorum...
Bu cümle aklımda dönüp duruyor, tüm yorgunluğumu bıçak gibi kesip atıyordu.
Omuzlarıma görünmez bir başarı pelerini örtülmüş gibiydi.
Gururlanmamak elde değildi.
Bir görevi daha başarıyla tamamlamanın huzuru içimdeydi ki, telefonum titredi.
Ekranda “Mert” yazıyordu.
“Efendim, Mert?”
“Ee, hadi gelmiyor musun? Biz yemek yiyeceğiz, seni bekliyoruz.”
“Ne yemeği Mert, ben uyuyacağım. Sonra da Van’a dönmem lazım, yarın okul var.”
Karşıdan koca bir kahkaha geldi.
“Kızım, alt tarafı birlikte yemek yiyeceğiz. Gel, sonra uyursun. Hem Van’a biz de döneceğiz, bizimle gelirsin.”
İstemeden gülümsedim.
“Tamam, raporu yazıp göndereyim, gelirim. Neredesiniz?”
“Yemekhane
