Sabah alarmın acı sesiyle uyandığımda telefonu zorla kapattım. Yatağımda doğrulduğumda saçlarım kurumuş, üzerim giyilmişti. Bora beni giydirmiş, uyutmuş ve sessizce gitmişti. İçimden “Allah’ım sana emanetler” diyerek yataktan kalktım. Banyoya girerken telefonum titredi.
“Boram mı?” diye heyecanla baktım ekrana ama mesaj Burak’tandı.
“Günaydın.”
Ergenler gibi küçük bir mesaj. Cevap vermedim. Çünkü önce içimdeki hisleri çözümlemem gerekiyordu. Bu bir görevdi. Sadece görev. Okuldaki uygulamalı eğitimler gibi… Buradaki de bir eğitimdi. İlk görevim: görev bilincini kafana oturt, duygularını bastır, hedef şahsı ekarte et.
Banyodan çıkıp hızlıca hazırlandım. Saçlarımı sımsıkı bir at kuyruğu yaptım. Artık hazırdım. Görevin ilk altın kuralı: “Dostunu yakın tut, düşmanını daha yakın.”
“Hadi bis
