Masallara inanmayı nerde bırakmıştım. Nerde gerçekten dünyaya kaptırdık kendimizi? Bizde nerde unuttuk sevginin büyüklüğünü. Hani aşk her şeyi affederdi? Kalbim bunu neden anlamıyordu peki? Galiba bizim aşkımız dünyaya yenildi. Çünkü masal gibi başlayıp, kabus gibi bitmesinin başka bir anlamı olamazdı...
Sarmaşık bağ kuruyup gidiyor. Ellerimi açsam, gel desem... Ama mümkün değildi. Ben kaçmayı seçtim. Çünkü savaşmaya olan inancımı yitirdim...
Aslında hayat bildiğimiz gibiydi. Değişen sadece zaman. Zaman içinde değişenler ise hayatın ta kendisi. Öyle bir boşluktayım ki; üf dese biri yitip gidebilirdim. Denizi izliyorum yine. Dalgaların sesini dinliyorum, nerde huzurum. Aklım nerde, kalbimi duyamıyorum. Hepsi bebeğimle birlikte terk etti beni. Aslında bebeğim bunlardan önce terk etmiş biz
