Yol, İzmir’in kıyı hattından uzaklaştıkça daralmaya başladı.
Şehir ışıkları geride kalmıştı; yerlerini dağ yollarının puslu sessizliği almıştı.
Radyoda eski bir şarkı çalıyordu — “Bir başkadır benim memleketim.”
Ama bu kez o şarkı, bir özlemden çok sığınma gibi geliyordu kulağa.
Ege direksiyonu tek eliyle tutuyor, diğer eli camın kenarına yaslanmıştı.
Bakışları ara sıra Sude’ye kayıyor, ama bir şey söylemiyordu.
Sadece gülümsüyordu.
O gülümseme, uzun zamandır unuttuğu bir duyguyu hatırlatıyordu Sude’ye: huzuru.
— “Sessizlik seni rahatsız ediyor mu?” dedi Ege, sesi alçak ama samimi.
— “Hayır… uzun zamandır ilk defa bu kadar sessiz bir yerdeyim.”
— “Demek ki doğru yoldayız.”
Gülüştüler.
O an kısa ama gerçekti.
Sude, aynadaki yansımasında kendi gülümsemesini görünce şaşırdı.
Ne
