Sabah, gri bir sessizlikle doğdu.
Evin duvarları bile sanki nefes almak istemiyordu.
Yatağın diğer tarafı boştu — Ateş çoktan gitmişti.
Ama orada hâlâ onun sıcaklığı, onun kokusu vardı.
Elimi uzattım, dokunur gibi oldum… sonra geri çektim.
“Dokunduğun her şeyin bir bedeli var, Sude.”
Kendi sesim bile yabancı geldi kulağıma.
Komodinin üzerinde bir fincan kahve ve bir not duruyordu.
“Toplantıya gittim. Kahvaltı hazır. Kahveni soğutma, küçüğüm. — Ateş.”
Notu parmaklarımın arasında buruşturdum.
O kelime… “küçüğüm” artık kulağımda bir sevgi sözcüğü değil, zincir sesi gibiydi.
Yavaşça kahveyi aldım, yudumladım.
Her damla, içimde bir sessizliğe karıştı.
Salona indim. Camdan dışarı baktığımda bahçede iki adam nöbet tutuyordu.
Evin etrafındaki o görünmez çemberi her gün daha fazla his
