Ateş’in gözleri bana kilitlendi.
O an bütün dünyanın sesi sustu.
Sadece onun nefesini duydum — kısa, hızlı, kesik.
Gözbebekleri küçülmüştü; öfke damarlarında dolaşıyordu.
— “Ne yaptın sen?”
Sesi buz gibiydi.
Sanki her kelime ciğerime saplanıyordu.
Bir adım attı, ben geri çekildim.
— “Ateş… dinle beni, ben—”
— “Ne yaptın dedim!”
Bağırışı, duvarlara çarpıp yankılandı.
Kalbim gürültünün içinde kayboldu.
— “Bırakmadım onu ölmesi için, tamam mı?! Öldürmeni istemedim! Kimseyi öldürmeni istemiyorum!”
Gözyaşlarım yanaklarıma aktı, ama o durmadı.
Masayı devirdi.
Cam parçaları yere düştü, kırılmanın sesi midemde yankılandı.
O öyle bir öfke taşıyordu ki, sanki tüm ev onun kalbiyle birlikte patlayacaktı. Ellerim cam kırılma sesiyle birlikte kulaklarımı kapadı. Gözyaşlarım artık vücudum
