Yapraklar dökülmeye başladı benden… Yavaş yavaş tükendiğimi anlatır gibiydi sanki bana. Elimden telefon yere düştü. Halının üzerine düşünce tok bir ses çıkardı. “Özür dilerim Hayat Nil’i aramıştım ben” kulağımda yankılandı sesi. Kanepeye oturdum. Yerdeki telefona bakmaya başladım. Halsizdim, yorgundum…
Uzandım kanepeye tavanı izlemeye başladım. Dışarıda gök gürledi. Ya yağmurun habercisiydi bu ya da kar geliyordu. Ben neden bu evde kalıyordum. Gitsem… Nereye gidecektim. Veliaht sormaz mıydı neden gittin Hayat diye. Ne diyecektim ona “Sana aşıktım ondan” Veliaht ne düşünürdü. Ben utançtan yerin dibine girerdim.
Kalkmaya çalıştım olmadı. Mıhlanmış gibiydim sanki kanepeye. Umay gelse de kaldırsa beni. Nefes alamıyordum. Bende bu kalp ağrısı olduğu sürece Tümör den değil de Kalp ağrısından
