Çiçek ÖNCÜ
Olanların üzerinden koca bir hafta geçmişti.
Kendi kendimi yediğim, Selim’e bol bol öfkelendiğim, nefret etmeme rağmen bolca ağladığım ve sonunda yavaş yavaş mantığımın geri dönmesini sağlayan koca bir hafta geçmişti.
Hala daha olanların acısı ve kırgınlığı tazeydi ama artık daha sağlıklı düşünebiliyorum. Selim beni hastaneye götürdüğünde ve o kadın ile kocasının karşısına diktiğinde ne hissedeceğimi bilememiştim.
İlk duyduğumda bana gereksiz gelse de o kadının yapmacık özrü ve onu durduracak olan bir kocasının var olduğunu görmek sebepsiz bir şekilde rahatlamamı sağlamıştı.
O kadını gördüğüm andan beri içimde sinsi bir yılan peydah olmuş ve o kadının benden daha güzel olduğunu fısıldamaya başlamıştı.
Selim’i çok seven kalbim ise bu fısıltılar yüzünden kaybetme korkusuyla
