Selim DEMİRHAN
Çiçek beni bırakıp gittiğinde dakikalarca arkasından bakakaldım.
Uzun zaman sonra deli gibi ağlıyordum. Göz yaşlarımı akıtmayalı o kadar zaman olmuştu ki son seferi hatırlayamadım bile.
Ne yapmıştım ben? Nasıl kendi ellerimle kalbimin Çiçek’ini kaybetmiştim?
Öfkem beni ele geçirirken kendime geldim. Çiçek’in gitmesine izin verdiğim için bir kez daha öfkelenirken hızla arabamın yanına gittim.
Bindiğimde vakit kaybetmeden direksiyonu mahalleye çevirdim. Çiçek’lerin evinin önüne park ettiğimde dışarı çıkıp camını izlemeye başladım.
Evde hiç ışık yoktu. Kaşlarım çatılırken sabırla bekledim. Defalarca mesaj yazdım ama tek birini bile görmedi. Bir kez daha telefonu elime alıp yazmaya başladım.
Ben: Çiçek’im yalvarırım beni kendinden mahrum etme. Bırak hatamı telafi etmeye ç
