Çiçek ÖNCÜ
Sarsak adımlarla mahalleye doğru yürürken kendimi ne kadar sararsam sarayım ısıtamıyordum.
Sanki içim kışa bürünmüş, soğuk her şeyi dondurmuştu. Kendimi bomboş hissediyordum. Sanki boş bir kabuk gibi.
Sıcak göz yaşlarım yanağımdan süzülürken önümü görmekte zorlanıyordum. Selim’in dedikleri tekrar tekrar aklımda dönerken kalbimin acısıyla inledim.
Neden böyle olmuştuk biz? Bunu bize neden yapmıştı? Saklaması için hiçbir sebep yoktu ki.
Tamam anlıyorum anlatmakta zorlanmıştı ama bu farklıydı. Beni o partiye götürürken o kadınla karşılaşma ihtimalimi biliyordu.
Bile bile sessiz kalmıştı. Beni o kadının önünde küçük düşürmüş, yara almama sebep olmuştu. Eğer bana anlatsaydı her şey farklı olurdu. O kadına haddini güzelce bildirirdim ve böylesine canım yanmazdı.
“Çiçek.” Selim
