Çiçek ÖNCÜ
Kanımın bedenimden çekildiğini hissederken yüzümü aynı tutabilmek için büyük bir savaş verdim.
Tuğçe denen kadının her söylediği işkence çektirir gibi tekrar tekrar aklımda dönerken kısa bir an gözlerim karardı.
Önümdeki masaya sıkıca tutunurken derin nefesler alıp sakinleşmeye çalıştım. Kalbim patlayacakmış gibi kabarırken ağlamak için hazır olan gözlerimi kısa bir an kapattım.
İçimdeki cesaret kırıntısına tutunup geri açtığımda hızlı adımlarla bana gelen Selim’i gördüm. Sevdiğim adam, nişanlım, buz dağım.
Neden bana bunu yaşatmıştı? Ona defalarca sormama rağmen neden tek kelime etmemiş ve böyle yıkılmama sebep olmuştu?
“Güzelim.” Sıcacık ses tonu ve bana aşkla bakan gözleri hıçkırarak ağlama isteğimi arttırdı.
“Canım.” Derken minik bir gülümseme takındım.
Güçlü dur kız
