Soğuk bir Cuma günüydü ve bense her zamanki gibi ders sıralarında ömrümü çürütmekteydim. Sabahın erken saatleri olduğu için tam anlamıyla uyanabilmiş olduğumu söyleyemezdim ama bir şekilde ayakta kalabiliyordum. Tabi mutlu muydum bu durumdan? Ah, buna kesinlikle kocaman bir 'hayır' derdim.
Mutluluk demişken... Bugün Azad ağabey ve ailesi Dilşad ablayı istemeye gideceklerdi. Hatta adam sadece ailesiyle değil, arkadaşları da dahil olmak üzere yedi ceddiyle birlikte oraya gidecekti. Bunu neden mi söylüyordum? Çünkü dün hastanede kafasına dikiş atıldığı vakit Azad ağabey, kız istemeye gittiğinde yanında gelmek için bekleyen onca kişinin adını sayarken buna kulaklarımla şahit olmuştum. Üstelik Dilşad ablanın epey bir kalabalık ailesini saymıyordum bile... Ama her ne kadar kalabalık olursa ols
