Baskınlardan sonra kırsal topraklar bir nebze olsun rahatlamıştı. Gözlemciler geri çekilmiş, evler ve kadınlar üzerindeki baskı azalırken, derin bir nefes alınabilmişti. Kırsalda, geceyi uykusuz geçiren herkes, sonunda bir anlık huzura kavuşmuştu. O gece, Vanessa da uyuyabilmişti; ama içindeki kaygılar hala taze kalmıştı. Kızlarının geleceği ve onları koruma sorumluluğu, her zaman bir adım önde duruyordu.
Vanessa, gündüz vakti kızı Annabel’in yanına gitmişti. Annabel, sabahları yavaşça odasına girerken, yüzü hala uykusuz ve gözlerinde bir nebze telaş vardı. Vanessa’nın onu görmesiyle, Annabel’in bakışları hemen yumuşadı, ama içindeki sıkıntılar da barizdi. Her şeyin yerli yerine oturması, ailesiyle huzurlu bir hayatı inşa etmek, ona bir zamanlar imkansız gibi gelmişti. Ancak gün geçtikçe
