Kapıyı açtım ve evin hemen yan tarafında sırtını duvara yaslamış uyuyan Miran’ı gördüm. Eğilip
“Miran” diye seslendim. Panikle sıçradı yerinden,
“Dila, iyi misin?”
“İyiyim ama sen neden buradasın? Tüm geceyi burada mı geçirdin yoksa?”
“Bırakıp gidemedim Dila”
“Uyuyakalmışım”
“Biliyorum”
“Keşke kaldırsaydın beni”
“Ne için? O eve dönmen için mi?”
“Şimdi döneceğim ve daha mı iyi olacak sence!”
“Dönme. O eve dönme, bana da gelme. İstersen babanlara götüreyim seni?”
“Olmaz Miran. Benim evim orası artık”
Derin bir nefes alıp boyun eğdi.
“Hadi, daha fazla geç kalma o zaman” dedi.
Beraber arabaya bindik, sessiz bir yolculuğun sonunda konağın yakınlarında kimsenin görmeyeceği bir yere bıraktı beni.
“Teşekkür ederim Miran”
“Önemli değil. Elimden daha fazlasıda gelir Dila, sen
