Evin içinde Barlas ve Ece, sanki çalışılmış gibi voltalar atıyordu. Her ikisi de kendi kendine söylenip duruyorlardı.
“Ya Ada gelmezse?”
“Her şey benim yüzümden oldu daha dikkatli olabilirdim.”
“Ya yeğenim Barlas amcasını tanımadan büyürse?”
“Ben pembe taçlar takmaya razıyım.”
Sürekli ama sürekli bu sesler eşliğinde oturmaktan sabrımı yitirmeye başlamıştım.
“Yeter be!” diye bağırdım. İkisi de aniden duraklayıp bana baktılar.
“Saçma saçma konuşmayın. Beynimi şişirdiniz. Oturun oturduğunuz yere. Ada Ateş’i bırakmaz!” dedim. Ece hızla gelip tam karşıma oturdu.
“Ama Tekin ya gelemzse ya başka sorunlar olursa ya başlarına bir şey gelirse?” diye üstüste sorular sormaya başladığında bir elimle ağzını kapatırken, diğer elimle de ensesinden tutuyordum ki kaçmasın. Yüzünü yanıma yanaştırıp
