Birkaç yıl geçmiş, Ada kızını doğurmuş, hatta çocuk konuşmaya başlamış, biz hala Ece’yle yol kat edemiyorduk. Liseli ergen bebeler gibi devamlı inişli çıkışlı bir iletişim içindeydik.
Artık herkes onu devamlı yanımda gördüğünden, tamamen sevgili olduğumuzu düşünüyorlardı. Devamlı gündemimizde evlilik olup olmadığı soruluyor ve biz de devamlı geçiştiriyorduk. Bu durum bir hayli canımı sıkarken artık daha fazla rol yapamayacağımı hissediyordum. Ece bırak evlenmeyi, yanıma taşınmayı bile düşünmüyordu. Kabul ediyorum, ilişkimize başlarken her şeyi konuşmuştuk. Belki de bir yere varamayacağımıza kadar her detayı sabaha kadar konuşmuştuk. Ama bu kadar havada kalmış, bu kadar belirsiz yaşayacağımızı da hiç hesaba katmamıştım.
Ada’nın isteği üzerine hep birlikte yemeğe çıkmıştık. En çok eğlenmem
