“ Benim Umut” diye seslendi karanlıktaki beden. Güneş duyduğu isimle rahat bir nefes almıştı. Burada tek başınayken tanımadığı biriyle karşılaşmak, onun cesaretine bile fazlaydı.
Loş ışığa yaklaştıkça yüzünü görmek daha fazla rahatlamasına neden olmuştu. Daha önce ağladığını gören tek kişi olduğundan şu an ağladığını görmesini o kadar sorun etmiyordu. Bu garipti Güneş için. Daha önce birine zayıflığını göstermek istemezken, Umut’un onu ağlarken görmesini engellemiyordu.
Yanına oturan adam, bakışlarını ondan ayırmıyordu. Konuşmanın bir kısmına şahit olmuş ve ağladığını duymuştu. Bu nedenle iyi olup olmadığını görmek istemişti. Son birkaç gün içinde iki kez ağladığını görmüştü. Bunun normal olmadığını bilecek kadar uzun süre tanıyordu onu. Babasıyla sorunları olduğunu duymuştu ama böylesin
