ZİLAN

1. BÖLÜM ZİLAN Sabah saat 7'de kalktım ve banyoya gidip rutinlerimi yapıp çıktım ve siyah keten pantolonumu, üstüne krem rengi tuniğimi giyindim, mavi renkte başörtümü taktım, hafif bir makyaj yaptım. Aynada kendime baktım, hazırdım. Arabanın anahtarını, telefonumu çantama koydum ve ceketimi alıp evden arabama doğru yürüdüm. O arada arkadaşım aradı Zeynep ‘’Alo Zilan, ne yapıyorsun canım?’’ Zilan ‘’Evden çıktım, okula gidiyorum. Sen ne yapıyorsun? Zeynep ‘’Adliyeye gidiyorum, bir davam var Erkenden sonra ofise geçeceğim. Akşama buluşuyoruz değil mi?’’ Zilan ‘’Evet, buluşuyoruz. Akşam yemeği dışarıda yesek olur mu?’’ Zeynep ‘’Olur canım, akşam kararlaştırırız, görüşürüz.’’ Arabama binip yola çıktım. 20 dakika sonra okula vardım ve öğretmenler odasına girip ceketimi, çantamı dolabıma koyup sınıfıma geçtim. Bugün gene yoğun ve yorucu geçiyor. Sınıfımı seviyorum ama okuma konusunda bazı çocuklar halen zorlanıyor. Onlarla ilgilendim ve okumaları için kitaplar verip okumalarını söyledim. Son ders zili çalınca öğretmenler odasına gidip eşyalarımı alıp eve geçip hazırlanmam lazım artık. Zeynep beni bekliyordu. Onu alacaktım ofisinden. Zeynep benim en iyi arkadaşım, dostum, sırdaşım, benim hayatımı bilen ve bana hep destek olan can yoldaşım. Onun sayesinde bu şehirde yabancılık çekmedim. Babaannem ve dedem yanıma hiç gelmediler, yerimi öğrenmelerini istemiyorlardı amcamların, yoksa beni rahat bırakmazlardı, rahatsız ederler diye. O zamanlarda Zeynep bana destek oldu, can yoldaşım oldu. Onunla okulun kantininde tanıştık ve o günden beri hep bir aradayız. Aynı kampüste farklı bölümlerde okuyorduk. O hukuk, ben öğretmenlik okuyordum. Bizim sınıftan birine aşık oldu ama oğlan bunu aldatınca bir daha kimseyle birlikte olmadı. Eve geçip üstüme daha rahat bir şeyler giyindim. Siyah kot pantolon ve üstüme bordo bir tunik giyindim. Siyah bordo desenli şalımı taktım. Sadece göz kalemi çektim gözlerime, ceketimi alıp evden çıktım. Arabaya binince Zeynep'i aradım, yola çıktığımı söyledim. O da bende üstümü değiştirip iniyorum dedi. Zeynep'in kendi ofisi vardı, odanın birisini giyinme odası yaptı. Acil dava veya kişilerle konuşmaya gidince bazen rahat bazen ciddi kıyafetler tercih ediyor o yüzden odanın bir tanesine küçük bir giyinme dolabı, makyaj masası koydu. Ofise yaklaştığımda aradım hemen iniyorum dedi. Ben ofisin park alanına park edene kadar gelmişti hemen arabaya bindi.Ve her zamanki yerde köfte ekmek yiyelim dedi. Bende gülümseyerek tamam dedim. Yola çıktık, kısa sürede vardık. Arabayı park edip ineceğim vakit babaannem aradı. Zilan: "Sultanım " Babaanne (Zozan):"kuzummmm dedeni kaybettik kuzumm." Olduğum yerde kaldım, telefonum elimden düştü. Zeynep hemen yanıma geldi. Zeynep: "Ne oldu Zilan, sana diyorum Zilan!" Zilan: "De-dedem ölmüş!" Sonrası karanlık. En son arkadaşımın sesini duydum: "Zilan kendine gel!" Gerisi bende yok.